هر که با ما بود از ما میگریخت

چند روزیست حالم دیدنیست                                                   

  حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل میزنم                                                     

  گاه بر حافظ تفعل میزنم        

حافظ دیوانه فالم را گرفت                                                     

   یک غزل آمد که حالم را گرفت  

      گفت :      

ما زیاران چشم یاری داشتیم                                                    

  خود غلط بود انچه می پنداشتیم !

                 بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

                                   عشق،آن شب مست مستش کرده بود

                                                     فارغ از جام الستش کرده بود!

گفت یارب!از چه خوارم کرده ای؟

                 برصلیب عشق،دارم کرده ای؟

                                   خسته ام زین عشق،دلخونم نکن

                                                     من که مجنونم،تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

                 این تو و لیلای تو...من نیستم!

                                   گفت ای دیوانه،لیلایت منم

                                                     دررگت پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلی ساختی

                 من کنارت بودم و نشناختی

                                   عشق لیلا در دلت اندا ختم

                                                     صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آواره صحرا نشد

                 گفتم عاقل می شوی اما نشد

                                   سوختم در حسرت یک یا ربت

                                                     غیر لیلا بر نیامد بر لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

                 دیدم امشب با منی گفتم بلی

                                   مطمئن بودم به من سر می زنی

                                                       در حریم خانه ام در می زنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

                 درس عشقش بی قرارت کرده بود

                                   مرد راهش باش تا شاهت کنم

                                                     صد چون لیلا کشته در راهت کنم 

                    که نامی خوش تر از اینت ندانم.

                                   وگر-هر لحظه-رنگی تازه گیری،

                                                   به غیر از«زهر شیرینت»نخوانم.

تو زهری،زهر گرم سینه سوزی،

              تو شیرینی،که شور هستی از توست.

                                  شراب جام خورشیدی،که جان را

                                                   نشاط از تو،غم از تو،مستی از توست.

به آسانی،مرا از من ربودی

                    درون کوره ی غم آزمودی

                                   دلت آخر به سر گردانیم سوخت

                                                       نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند:-«دل از عشق برگیر!

                 که:نیرنگ است و افسون است و جادوست!

                                  مــــــــا دل به او بستـــــیم و دیـــــــدیم

                                                        که این زهر است،اما!...نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود،

                      تنم را در جدایی می گدازد

                                     از آن شادم که در هنگامه ی درد؛

                                                           غمی شیرین دلم را می نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛

                مرا مهر تو در دل جاودانی است.

                                      وگر عمرم به ناکامی سرآید؛

                                                            تورا دارم که:مرگم زندگانی است.

که چرا می گوینـــــد:اسـب حیوان نجیبــــی است،کبوتــــــر

                                                 زیبــــاست.

و چــــرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد.

چشم هارا باید شست،جور دیگر باید دید.

واژه هارا باید شست.

واژه باید خود باد،واژه باید خود باران باشد.

همه جا خود را در خانه ی خویش می انگاریم . 

زیر درخت مهربان ، زیر آسمان سیاه

                                             زیر تمامی بام ها کنار آتش

                            در کوچه تهی در زل آفتاب

                                                        در چشمان مبهم جمعیت

                            کنار فرزانگان و دیوانگان

                                                        میان کودکان و کلان سالان

عشق را نکته ی پوشیده ای نیست

ما اشکاری مطلقیم

عاشقان ، خود را در خانه ی ما می انگارند .

لحظه شبنم و  برگ گل یاس                                        لحظه رهایی پرنــــــــده هاس

                                تو خود عشقی که همزاد منی

                                تو سکوت منو فریاد منــــــی

تو خود عشقی که شوق موندنی                                   غم تلخ و گنــــگ شعرای منی

وقتی دنیا درد بی حرفــــــی داره                                   تویی که فریــــاد دردای منـــی

                              تو خود عشقی که همزاد منی

                              تو سکوت منو فریاد منـــــــی

دستای تو خورشید و نشون میدن                                چشمــــای بستمو بیـــــدار میکنن

صدای بال پرنـــــــده رو لبـــــــات                                 تو گوشام دوباره تــکرار میکنی

                                 تو خود عشقی که همزاد منی

                                 تو سکوت منو فریاد منـــــی

زندگی وقتی که بیزاری باشـــه                                 روز و شبهاش همه تکراری باشه

شاید عشق برای بعضی عاشقا                                لحـــــظـه ی بـــــزرگ بیداری باشه.